Mijn mooiste Plekje van 10 januari 2007

Zr. Elisabeth Janssens bij het altaar in de kerk van Sint-Catharinadal

Door Piet van Rooten

OOSTERHOUT - De rubriek Mijn mooiste plekje zou niet compleet zijn zonder het Sint-Catharinadal. Ik nodigde de zusters Norbertinessen dan ook graag uit voor de honderdste en tevens laatste aflevering van de rubriek. Zr. Elisabeth Janssens, de vroegere priorin van het Sint-Catharinadal (1963-1993), vertelt namens de gemeenschap wat zij als Het mooiste plekje van de priorij beschouwt.

Zr. Elisabeth legt uit: 'Veel mensen hoor ik zeggen: Sint-Catharinadal is wel het mooiste plekje van Oosterhout. Het voornaamste gedeelte van de gebouwen is oud, zien er niet vervallen uit en de nieuwere zijn in stijl aangepast. Er is sfeer, er is rust. Ook binnen stralen de muren en ramen rust uit. Maar vraagt U mij naar het allermooiste plekje, ook om tot rust te komen, dan gaan we naar de stilte van de kerk. Naar het huis van de Heer', zegt zr. Elisabeth.


Zij vervolgt: 'Zonder dat een toets wordt aangeraakt, nodigt het orgel uit om Gods lof te zingen. En het grote stenen altaar brengt je tot de rust die alleen de Heer van alle goeds je geven kan. Het maakt je stil. Immers hier mag je helemaal jezelf zijn. Je diepere verlangens om iets van je leven te maken naar andere mensen toe, maken je stil en tegelijk actief. Hier ben je niet alleen. Het is de Heer, die jou en eigenlijk elke mens wil leiden en helpen om te leven zoals Hij in Christus heeft voorgeleefd. Eerlijk, open, met liefde, zichzelf gevend. Hier bij het altaar mag je jezelf gewoon mens zijn en denken dat je elke dag opnieuw mag beginnen. Dat je zelfs fouten mag maken, als je maar niet schuwt je hart open te zetten naar anderen om je heen en ver weg. Hier bij het altaar kun je blij zijn, omdat er nog zoveel goeds om je heen en over de gehele wereld gebeurt. Hier kun je stil zijn, hoef je zelfs niet te denken. Hier besef je meer dan waar ook, dat je niet behoeft te vrezen, de Heer is nabij. Hij komt terug, is er voor jou, voor de goeden en de kwaden, voor degenen die je liefhebt en voor hen waar je moeite mee hebt. Van hieruit, vanaf dit plekje kun je weer het leven tegemoet gaan.'

Zr. Elisabeth Janssens besluit: 'En dit stenen altaar, het maakt je leven leefbaar, vol van verlangen je doen en laten vruchtbaar te maken voor de Heer en zo voor vele mensen. En heel stil klinkt het dan in jezelf: Dank aan mijn stille plekje, dat ik dit mag beleven', aldus Zr. Elisabeth Janssens, Norbertines van Sint-Catharinadal.

De Blauwe Camer, het centrale gebouw van het klooster Sint-Catharinadal, was oorspronkelijk het adellijk huis van vooraanstaande bewoners van Oosterhout en tevoren van de Commanderij der Ridders van St. Jan. Het was dit kleine kasteel, dat in de moeilijke tijd van de zogenaamde Nederlandse Beroerten het toevluchtsoord zou worden van de zusters Norbertinessen, die in 1647 uit hun klooster in Breda moesten vertrekken. De oorsprong van de gemeenschap gaat terug tot 1271, toen het eerste, maar al snel door watersnood getroffen, Sint-Catharinadal in Vroenhout (bij Wouw) werd gesticht. Momenteel is Zr. Maria Magdalena priorin van de Oosterhoutse gemeenschap, die 26 zusters telt.

Bron: Het Kanton 10 jan 2007